اگر برای شعر کردنت

از نبض سال ها و

جاری روز های رفته و

هزار جور تتابع اضافات دیگر هم بنویسم

باز نمی فهمی

چگونه با لیوانی خالی

غرق کردی ام

و آِّب روی رفتنت پاشیدی

که با خیال راحت

بگویم

 سنگ قبرت را میان انبوه سنگ های شکل هم گم کرده ام.