سوئیت ایرانی

سفر رفت خاطره های دشوار است. می دانم که روزنی راه عتیق ما را می گشاید و من با درختهای شهر سایه هامان را برایت می فرستیم .

 خواهرم،

اعتراف من نیز از این شهر، دروغ ها و غروب هایش بود. ولی می دانم تمام می شود و یادگاری ما، خانه ی پوسیده ی پدریمان ، مثل تمام چیزهایی که رفت، می رود.

                                                       خدا و پدر پناه راهت باشند.

...

مگر از هر دانه

چند درخت گشن به بار می آید؟

که من اینجا

 -  در شیراز-

دخترهام را به سایه ی امن جنگل هاش می سپارم

و خود

بی ستاره و یاوه

راهی مانداب

می شوم.